Fort 49 1/2 Wanda


Opis:

Informacje:

Fort 49 1/2 Wanda (nazywany również Kopiec Wandy lub z niemieckiego Wandahugel) powstał w 1887 roku, w miejscu dawnego szańca FS-34 z końca lat 70-tych XIX wieku. Miał pełnić rolę fortu głównego, chociaż nigdy nie doprowadzono go do postaci dzieła stałego. Wraz z fortem Mogiła miał strzec traktu sandomierskiego biegnącego między nimi. Był to mały fort, mający uproszczoną postać parterową, pozbawiony pancerza, za to z osobnym wałem piechoty. Głównie był to obiekt ziemny, posiadał jednak również elementy kamienno-murowane. Od północy przylegała do niego sprzężona bateria. Kopiec Wandy znalazł się w centralnej części dzieła obronnego. Wokół niego przekopano fosę i usypano wały z ziemi. Do kopca przylegał półkolisty bastion. Wytyczono również drogę dojazdową do fortu w kształcie serpentyny. W latach 1910-14 fort został zmodernizowany. Na szczycie kopca umieszczono wtedy punkt obserwacyjny i stanowisko karabinów maszynowych. W planie mobilizacyjnym z marca 1914 roku fort Wanda nie był już uwzględniony, prawdopodobnie uznany jako obiekt przestarzały i prowizoryczny.

Uzbrojenie:

4x10 cm
6x12 cm
4x24 cm M.59

Artyleria: brak danych
Piechota: 1 kompania

Grupa fortów Kopiec Wandy i Mogiła posiadała prawdopodobnie sześć baterii obrony dalekiej. Od północy do fortu Wanda przylegała w późniejszych latach wykasowana bateria sprzężona. Również od północy forty osłaniał szaniec FS VI-2.


Dalsze losy:

Betonowy schron na szczycie kopca usunięto w połowie lat 20-tych XX wieku. Znaczące przekształcenia obiektu nastąpiły po II wojnie światowej. W 1949 roku fort został praktycznie całkowicie zdewastowany podczas budowy kombinatu. W latach 1968-70 podczas badań archeologicznych ostatecznie zniesiono resztki austriackich fortyfikacji, zasypano fosę, a bezpośrednie otoczenie wokół kopca zniwelowano, tworząc niewielki płaskowyż obsadzony na obrzeżach wysoką zielenią, z wnętrzem o charakterze parkowym.

STAN OBIEKTU: nie zachowany


Materiały:


Zdjęcia: